tag:blogger.com,1999:blog-11548656518695143172012-02-15T23:46:37.575-08:00ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.comBlogger91100tag:blogger.com,1999:blog-1154865651869514317.post-72863147406235819852009-02-19T07:41:00.000-08:002009-02-19T07:43:03.628-08:00<span lang="MY" style="font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;font-weight:500;"><br /> ငါအိုသြားေသာအခါ<br /><br />ငါအိုသြားေသာအခါ ငါဟာအရင္ကငါမဟုတ္ေတာ႕ပါ။ ငါ႕ကိုနားလည္ေပးပါ။ စိတ္ရွည္ရွည္ထားဆက္ဆံေပးပါ။<br />ခ်ိနဲ႕နဲ႕လက္ေတြနဲ႕ ထမင္းဟင္းေတြအကႌ်ေပၚဖိတ္စင္သြားတဲ႕အခါ၊ အကႌ်လံုခ်ည္ ဖိုသီဖတ္သီၿဖစ္ေနတဲ႕အခါ ငါ႕ကိုမရြံပါနဲ႕။<br />ငယ္ငယ္တုန္းကငါသုတ္သင္ေပးခဲ႕တာေတြကို ေက်းဇူးၿပဳၿပီးသတိရေပးပါ။<br />အပ္ေၾကာင္းထပ္မကေၿပာဖူးတဲ႕စကားေတြ ၿပန္ေၿပာမိတဲ႕အခါ စကားမၿဖတ္ဘဲေက်းဇူးၿပဳၿပီးနားေထာင္ေပးပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက<br />အိပ္ရာ၀င္တိုင္း တစ္ေထာင္႕တစ္ညပံုၿပင္ေတြ၊ ငါးရာငါးဆယ္နိပါတ္ေတာ္ေတြ၊ ဇာတ္ၾကီးဆယ္ဘြဲ႕ေတြ စတဲ႕ပံုၿပင္ေတြကို မရိုးေအာင္ေၿပာရင္း<br />ငါေခ်ာ႕သိပ္ခဲ႕တာေတြကိုသတိရေပးပါ။<br />မလႈပ္ရွားႏိုင္လို႕ ေရခ်ိဳးဖို႕အကူအညီလိုတဲ႕အခါ ငါ႕ကိုမၿငိဳၿငင္ပါနဲ႕။ ငယ္ငယ္တုန္းကေခ်ာ႕တစ္ခါ ေခ်ာက္တစ္လွည္႕ ေရခ်ိဳးေပးခဲ႕ဖူးတဲ႕<br />ပံုရိပ္ေလးကိုၿမင္ေယာင္ေပးပါ။<br />ေခတ္သစ္နည္းပညာေတြကို မသိနားမလည္ခဲ႕ရင္မေလွာင္ပါနဲ႕။ ငယ္ငယ္တုန္းက "ဘာေၾကာင္႕" ဆိုတဲ႕ေမးခြန္းတိုင္းကို စိတ္ရွည္စြာ<br />ငါၿပန္ေၿဖခဲ႕တာကိုသတိရေပးပါ။<br />စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္မပါ ႏြမ္းလ်ၿပီးလမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ႕အခါ ခြန္အားပါတဲ႕လက္တစ္စံုနဲ႕ငါကိုကူတြဲေပးၾကပါ။ လမ္းေလွ်ာက္သင္စ<br />အရြယ္တုန္းက တစ္လွမ္းခ်င္းလမ္းေလွ်ာက္သင္ေပးခဲ႕တာေတြကိုသတိရေပးပါ ။<br />တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕အိုစာသြားတဲ႕ငါ႕ကိုၾကည္႕ၿပီး၀မ္းမနည္ းပါနဲ႕။ နားလည္ေပးပါ။ အားေပးပါ။ အရင္တုန္းက လူ႕ဘ၀တက္လမ္းအတြက္<br />ငါလမ္းညႊန္ခဲ႕သလို အခုအခ်ိန္မွာ ငါ႕ဘ၀ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္အေဖၚၿပဳေပးပါ။ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာနဲ႕ ေအးၿမမႈေတြကို ငါၿပံဳးၿပံဳးေလးလက္ခံမွာပါ။<br />အဲဒီအၿပံဳးေတြထဲမွာ မဆံုးႏိုင္တဲ႕ငါ႕ေမတၱာေတြေတြ႕ရမွာပါ။<br /><br />မိဘေက်းဇူးကိုသိတတ္ေသာသားသမီးတိုင္း ထာ၀ရေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစ။<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154865651869514317-7286314740623581985?l=kmaylin.blogspot.com' alt='' /></div>ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1154865651869514317.post-9315243626924661962008-11-28T03:06:00.000-08:002008-11-28T05:30:02.281-08:00<span style="font-family: Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana; font-size: small; font-weight: 500;" lang="MY"> </span><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-9e09490cf8000db9" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v6.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D9e09490cf8000db9%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331807433%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D5A04A1E1CF7C8DE537989AE09D499E5336E2FC99.2F9EBA410DC25EB2FEC839D8967461C2A45647D9%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D9e09490cf8000db9%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DVN4S-I76y4sToWfZvaPV-l-I-ks&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v6.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D9e09490cf8000db9%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331807433%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D5A04A1E1CF7C8DE537989AE09D499E5336E2FC99.2F9EBA410DC25EB2FEC839D8967461C2A45647D9%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D9e09490cf8000db9%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DVN4S-I76y4sToWfZvaPV-l-I-ks&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154865651869514317-931524362692466196?l=kmaylin.blogspot.com' alt='' /></div>ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1154865651869514317.post-39893790720523729952008-11-24T05:27:00.000-08:002008-12-09T07:47:00.904-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Fl-w1sZsFmM/SSq6v1llbOI/AAAAAAAAABY/ZOq_HwgkpTc/s1600-h/vincent-van-gogh-paintings-from-paris-3.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 265px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fl-w1sZsFmM/SSq6v1llbOI/AAAAAAAAABY/ZOq_HwgkpTc/s320/vincent-van-gogh-paintings-from-paris-3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272231644791925986" /></a><br /><span lang="MY" style="font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;font-weight:500;"> </span><br />ဒီ post ကိုတင္ရတဲ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ႔ လူတိုင္းကိုယ္ပိုင္တဲ႔အရာတိုင္းကို တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ပါ။ နည္းပညာေတြၿမင္႔လာတာနဲ႔အမွ် က်ြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ္႔ရဲ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ႔ သက္ရွိသက္မဲ႔ အရာတိုင္းကို နည္းပညာရဲ႔ အေထာက္အပံ႔ယူၿပီး လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ပဲ အသံုးခ်ေနၾကပါတယ္။ ကိုယ္ေန႔စဥ္သံုးေနတဲ႔ အသံုးအေဆာင္ေတြကိုကြ်န္ေတာ္တို႔ဘယ္ေလာက္မ်ားတန္ဖိုးဘယ္ေလာက္ထားဖူးပါသလဲ?<br />ေနာက္ကြယ္မွာရွိတဲ႔ သူတို႔ရဲ႔ တန္ဖိုးကိုေရာ စဥ္းစားမိပါသလား? ဥပမာေၿပာရရင္ ဖိနပ္တစ္ရံ ေပါ႔။ ကိုယ္ပိ္ု္င္တဲ႔ဖိနပ္တစ္ရံရဲ႔ တန္ဖိုးကို ေငြေၾကးနဲ႔ မဆံုးၿဖတ္ဘဲ သူ႔ရဲ႔အသံုး၀င္မွူ႔၊ သူနဲ႔အတူၿဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ အမွတ္တရေတြနဲ႔ ဆံုးၿဖတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အတြက္အဲဒီဖိနပ္တစ္ရံရဲ႔တန္ဖိုးဟာ ကြာၿခားသြားပါလိမ္႔မယ္။ လူနွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ပံုစံတည္းတူတဲ႔ဖိနပ္ တစ္ရံစီကို တန္ဖိုးအတူတူေပးၿပီး၀ယ္ခဲ႔တယ္ဆိုပါစို႔။ နွစ္ေတြၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အဲဒီလူနွစ္ေယာက္အတြက္သူတို႔ ပိုင္တဲ႔ ဖိနပ္ေတြရဲ႔အဓိပယ္(စာလံုးေပါင္းသည္းခံပါ) ဟာကြားၿခားသြားပါလိမ္႔မယ္။ ပထမလူကသူ၀ယ္ခဲ႔တဲ႔ဖိနပ္ကို တသသနဲ႔ထားၿပီး ပါတီ ပြဲတက္တဲ႔အခ်ိန္မွာပဲထုတ္စီးမယ္။ ဒုတိယလူအတြက္ေတာ႔ သူ႔မွာ အသစ္၀ယ္ခဲ႔တဲ႔ဖိနပ္တစ္ရံပဲရွိတဲ႔အတြက္သူအၿပင္သြားတိုင္း အဲဒီိဖိနပ္ကို ပဲစီးမယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ဖိနပ္တစ္ရံစီရဲ႔အဓိပယ္ နဲ႔ သူတို႔နဲ႔ပတ္သက္တဲ႔အမွတ္တရေတြဟာ လူႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ္ေတာ္ကြာၿခားသြားပါၿပီ။ ပထမလူကသူ႔ဖိနပ္ကိုၿမင္တိုင္း ပါတီပြဲအေၾကာင္းကို သတိရမယ္၊ ပါတီမွာအတူတူေပ်ာ္ခဲ႔တဲ႔သူ႔ရဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကိုသတိရမယ္။ ဒုတိယလူက်ေတာ႔ သူနဲ႔အတူေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ၿဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ ဖိနပ္ကို သူအၿပင္သြားဖို႔ ၿပင္ဆင္တိုင္း သတိရေနမွာပါ။ ဒါေၾကာင္႔ ဖိနပ္တစ္ရံရဲ႔ေနာက္မွာ သူ႔ရဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇ၀င္ နဲ႔ အဓိပယ္ေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ႔ အသံုးအေဆာင္ေတြကို ပစ္စည္း သက္သက္အၿဖစ္မၿမင္ဘဲ ကိုယ္ရဲ႔ေန႔စဥ္ဘ၀ေတြကို အတူတူၿဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အၿဖစ္ၿမင္ၾကည္႔ရင္ အဲဒီအသံုးအေဆာင္ဟာ ကိုယ္႔အတြက္ပိုၿပီးအဓိပယ္ရွိလာပါလိမ္႔မယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေၿပာၾကတယ္ေလ...လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဖိနပ္ကိုၾကည္႔ၿပီး သူၿဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ သူဟာဘယ္လိုလူလဲဆိုတာကိုေၿပာနိုင္တယ္တဲ႔...။ ဒီ concept ေလးကို Vincent van Gogh ရဲ႔ ၁၈၈၅ခုနွစ္ မွာေရးဆြဲခဲ႔တဲ႔ A Pair Of Shoes တဲ႔ဆီေဆးပန္းခ်ီကားေလးနဲ႔ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154865651869514317-3989379072052372995?l=kmaylin.blogspot.com' alt='' /></div>ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154865651869514317.post-27791502463356766132008-05-11T07:35:00.000-07:002008-05-11T07:39:44.333-07:00<strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္နွာဖံုး</span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုဒ္မ၁၅၀၀ နဲ႔ငါ....</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">တရားလိုမသိဘဲ အမွဳ႔ရွွံုးခဲ႔တယ္။</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီတစ္သက္မေမ႔မယ္႔ မ်က္နွာကို ငါ....</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">သာမာန္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လို(သူငယ္ခ်င္း အဆင္႔ေတာင္မေရာက္ပါ)ထိုင္ၾကည္႔ခဲ႔တယ္။</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ကယ္ေတာ႔ ....ငါဟာ</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရန္သူ႔လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ႔ ငါ႔အတြက္ အလံၿဖဴကို</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿမင္လ်က္နဲ႔တိုက္ပြဲ၀င္ရံဲ ေလာက္ေအာင္ </span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတၱိမရွိခဲ႔ပါဘူး။</span></strong><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအရွံဳးေတြ အားလံဳးကို မ်က္နွာဖံုးတစ္ခုတည္းနဲ႔ ဖံဳးကြယ္နိဳင္ေလာက္ေအာင္ ငါ...ဟန္ေဆာင္ေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။ </span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154865651869514317-2779150246335676613?l=kmaylin.blogspot.com' alt='' /></div>ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1154865651869514317.post-52178006069558200992007-12-20T09:18:00.000-08:002007-12-26T04:54:12.019-08:00<span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >ဒီတစ္ခါေတာ႔.....အိမ္ေၿပာင္းတဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳ ေလး မ်ွေ၀ခ်င္လို႔ပါ........ ေၿပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွ မၾကံဳဘူးပါဘူး.......လမ္းေဘးမွာပဲအိပ္ရေတာ႔မလိုလို....project မၿပီးလို႔ MC ပဲယူရေတာ႔မလိုလို နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ကို လူပင္ပန္း စိတ္ပင္ပန္းၿဖစ္ခဲ႔ရပါတယ္........အၿဖစ္ကဒီလိုပါ... စလံုးမွာေနရတဲ႔ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ရွင္နဲ႔အတူတူေနရပါတယ္။ အိမ္ရွင္က စလံုးမဟုတ္ပါဘူး.....သူလည္း foreigner တစ္ေယာက္ပါ။ တရုတ္ၿပည္က လာ တာပါ.....ဒါေပမယ္႔ .....စလံုးမွာအေနၾကာလာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္လည္ေနပံုေပါက္ပါတယ္။ သူက master bedroom အခန္းမွာေနၿပီး က်န္တဲ႔ အခန္းလြတ္၂ခန္း ကိုငွားတာပါ။ တစ္ခန္းက တရုတ္ၿပည္က လာၿပီး အလုပ္လုပ္၊ ေက်ာင္းတက္တဲ႔ လူေတြေနပါတယ္။ က်န္တဲ႔ အခန္းကေတာ႔ ကြ်နု္ပ္ ဇတ္လိုက္ေက်ာ္ နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ ေနပါတယ္။ ၁ခန္းကို ၅၀၀ နဲ႔ အင္တာနက္ဖိုးအပါအ၀င္ဆိုရင္ တစ္ေယာက္ကို ၂၀၀ ပတ္၀န္းက်င္ပဲက်ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က မၿဖစ္မေန သူ႔အေဒၚ နဲ႔သြားေနရတဲ႔ အတြက္ ၂ေယာက္ပဲ က်န္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီအထိလည္းအဆင္ေၿပပါေသးတယ္။ အတူေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ေရာ႔သြားတဲ႔ အတြက္ ပ်င္းစရာေကာင္းသြားတာက လြဲရင္ေပါ႔...။ ခါတိုင္းလိုဆူဆူညံညံ မဟုတ္ပဲ တစ္ခါတစ္ေလ ေၿခာက္ၿခားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြား တာကလြဲရင္ေပါ႔.....။ အတူေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ ထဲမွာ အဲဒီတစ္ေယာက္ က ဆူဆူညံညံ လုပ္ေနက်မို႔ပါ။ သူဆူဆူညံညံလုပ္တယ္ဆိုတာ သီခ်င္းအက်ယ္ၾကီး ဖြင္႔တာပါ...။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းဆုိေတာ႔ လည္းစိတ္အေနွာက္အယွက္မၿဖစ္ပါဘူး။ ၾကာေတာ႔လည္း ေနသားက်သြားပါတယ္။ သူေၿပာင္းသြားၿပီးတဲ႔ေနာက္ အခန္းဟာ သိိသိိသာသာ ကို တိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္။....အစကေတာ႔ ဘာလို႔ ငါတို႔အခန္းကဒီေလာက္တိတ္ဆိတ္သြားပါလိမ္႔ေပါ႔...။ ေနာက္မွသူငယ္ခ်င္း မရွိေတာ႔တာကိုသတိရပါတယ္။...အတူေနတာၾကာေတာ႔ သူရွိေနေသးတယ္ပဲထင္ေနမိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိလဲဆိုရင္ စားစရာ၀ယ္တာကို ေမ႔ၿပီး၃ေယာက္စာ ၀ယ္မိပါတယ္။ က်န္ခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း က "သူအိမ္ေၿပာင္းသြားၿပီေလ" လို႔ေၿပာေတာ႔မွ သတိရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလဆို "ေၾသာ္ သူၿပန္မလာေသးပါလား....ေတာ္ေတာ္မုိးခ်ဳပ္ေန ၿပီဆိုၿပီး သူဆီဖုန္းဆက္ဖို႔ ဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္ၿပီးမွ သူအိမ္ေၿပာင္းသြားတာကို သတိရ ၿပီးဖုန္း ၿပန္္ခ်ရပါတယ္။..ဒါေတာင္အတူေနခဲ႔တာ ၈လ ရိွၿပီဆိုေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းတင္မကေတာ႔ပါဘူး။...တစ္အိမ္တည္းသားလိုၿဖစ္ေနပါၿပီ.....။ တစ္ကယ္တမ္းေၿပာရရင္....က်ြန္ေတာ႔တို႔အတြက္ေတာ႔ ဒါဟာ ဒုတိယ အိမ္ပါပဲ။ မိဘေတြနဲ႔က တစ္နွစ္ေနမွ တစ္ခါေလာက္ ေတြ႔ခြင္႔ ရ တာပါ....က်န္တဲ႔ စလံုးမွာရွိတဲ႔အခ်ိန္ေတြကို ေက်ာင္းမွာနဲ႔ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေနရင္းနဲ႔ပဲ ၿဖတ္သန္းရတာပါ။......ေရးေနရင္းနဲ႔ စကားေတြကလဲ ဘယ္ေရာက္ကုန္မွန္း မသိေတာ႔ပါဘူး။.......ေရးရင္းနဲ႔ feel တက္သြာလို႔ပါ.။........<br /> ကဲ.....အိမ္ခန္းၿပသနာေလးဆီဆက္သြားရေအာင္.... ဒီလိုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေၿပာင္းသြားၿပီးမၾကာပါဘူး.....အိမ္ရွင္က သူ႔အေမ တရုတ္ၿပည္က လာေနမွာမို႔လို႔...ေၿပာင္းေပးပါ ဆိုၿပီးရုတ္တရက္ၾကီးေၿပာတဲ႔အတြက္ အခန္းအသစ္ကို သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ ၀ရုန္းသုန္းကား ရွာရပါတယ္။......ထံုးစံအရဆိုရင္.....အိမ္ရွင္ကမငွားေတာ႔လို႔ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ အခန္းငွားတဲ႔လူကဆက္မေန ၿဖစ္ေတာ႔လို႔ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္အဆင္ေၿပေအာင္ ၁လ ၾကိဳၿပီး notice ေပးရပါတယ္။.... အခုေတာ႔ လ၀က္ေရာက္ခါနီးက်မွ ဒီလကုန္ရင္ ေၿပာင္းေပးပါတဲ႔....စဥ္စားၾကည္႔ၾကပါအံုး.....တစ္ပတ္မွာ ၅ ရက္ေက်ာင္းကတက္ရေသးတယ္။ ဘယ္ မွာ အခန္းသြားရွာခ်ိ္န္ရမွာလဲ......။ ပိုဆိုးတာက ေနာက္လ ပထမအပတ္ထဲမွာ ေက်ာင္းက project ထပ္စရာရွိေသးတယ္။.....ၾကိဳလုပ္ထားမယ္ဆိုေတာ႔လဲ project brief က အကုန္မထြက္ေသးေတာ႔ ဘာမွဆက္လုပ္လို႔ မရ။ အိမ္ေၿပာင္းရမယ္ဆိုေတာ႔ ပိုက္ဆံကအပိုကုန္အုံးမွာ ဆိုေတာ႔ အိမ္ကိုလည္း ဖုန္းဆက္ရအုန္းမယ္၊..... agent fees, deposit နဲ႔ ပထမအိမ္လခ အားလံုးေပါင္းရင္ နဲနဲေနာေနာ မဟုတ္။ အေရးထဲ phone bill က မလာေသး......။ ဒါေပမယ္႔ အရင္အိမ္မွာဆက္မေနၿဖစ္တာေတာင္ ခပ္ေကာင္းေကာင္းပါ။.....အိမ္ရွင္ရဲ႔အေမက ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ႔ သူက ဧည့္ခန္း ထဲမွာအိပ္ပါတယ္။ မနက္နိုးလာလို႔ အခန္းထဲကထြက္လိုက္ေတာ႔ ကိုယ္႔အဖြားအရြယ္က ဧည့္ခန္း ထဲမွာအိပ္ေနတာၿမင္ေတာ႔ မေၿပာင္းေပးလို႔ မၿဖစ္မွန္းသိလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ က်န္ေသးတယ္.....အဲဒီ အဖြားက english စာနားမလည္ဘူးလားမသိပါဘူး... လာသမ်ွ phone bill နဲ႔ internet bill ေတြအကုန္လံုး အမိွဳက္ပံုးထဲ လႊင္႔ပစ္ပါေလေရာ.....။ ကိုယ္႔မွာေတာ႔ အစကသတိမထားမိဘူး.....ဒီလ phone bill ကလည္းေနာက္က်လိုက္တာေပါ႔.....ေနာက္မွ သူ ဧည့္ခန္းထဲက စားပြဲခံုရွင္းေနတာၿမင္လို႔ မသက္ာလို႔ သြားၾကည္႔ေတာ႔မွ....ေအာင္မေလး.....သူငယ္ခ်င္းရဲ႔ေက်ာင္းကလာတဲ႔စာပါ အမွိဳက္ပံုးထဲေရာက္ေနပါေလေရာ...။<br /> ဒီလိုနဲ႔...... အိမ္ခန္းအသစ္ရွာေတြ႔ၿပီး ...... အဆင္ေၿပၿပီဆိုၿပီး စိတ္ေအးရမယ္ၾကံရံုရွိေသးတယ္။ ၃၀ ရက္ေန႔ ေန႔လယ္ ၂ နာရီေလာက္ အတူေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကဖုန္းဆက္လာၿပီး... အိမ္ရွင္ကဒီေန႔အၿပီးထြက္ေပးရမယ္တဲ႔.... ကိုယ္႔မွာေခါင္းကို ၂ဆမကဘူး ဆယ္ဆေလာက္ၾကီးသြားသလိုပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ....လြန္ခဲ႔တဲ႔၂ရက္ကထိ ၃၀ ရက္ေန႔ ညအိပ္လို႔ ရတယ္လို႔ေၿပာေတာ႔ ဟိုဘက္ကအိမ္ရွင္ အသစ္ကို ၁ရက္ေန႔ ေၿပာင္းလာမယ္လို႔ပဲ ေၿပာထားတာေပါ႔။ အခုေတာ႔....အခုေတာ႔.....ဒီေန႔ညေန အၿပီးေၿပာင္းေပးရမယ္တဲ႔.......။ ေသခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္သြားတယ္။ အိမ္ရွင္ကို ေၿပာၿပီး တစ္ညေလာက္ေနခြင္႔ ေပးဖို႔သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တိုင္ပင္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းက ငါေတာ႔ ရမယ္မထင္ဘူးတဲ႔.... ေန႔လယ္ကေၿပာတုန္းကေတာင္ မ်က္နာနဲ႔ ေလသံ ကေတာ္ေတာ္မာတယ္ တဲ႔....သူ႔ေလသံနားေထာင္ရတာလည္း...အဲဒီအိမ္မွာနဲနဲေလးမွေတာင္ဆက္ေနခ်င္ပံုမေပါက္ေတာ႔ဘူး။....ဒါနဲ႔....အိမ္ရွင္အသစ္ဆီကိုဖုန္းဆက္....ပစၥည္း ေလးေတြကို ဒီေနထားခ်င္တဲ႔အေၾကာင္းေၿပာ.....ၿပီး အၿမန္ ေၿပာင္းရပါေတာ႔တယ္။ ပစၥည္းကိစၥေတြ ၿပီးေတာ႔ လူေတြက ဘယ္သြားအိပ္ရမွန္းမသိ.....။ အဆိုးဆံုးက monday မွာ project ထပ္စရာရွိေသးတယ္ ဘာမွမစရေသး.....။ အခုကို friday ရွိေနၿပီ...။ ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ရွင္အသစ္ကို စေနေန႔ မနက္ မွာ၀င္မယ္လို႔ ေၿပာၿပီး ေသာၾကာေန႔ ညကို အရင္ေၿပာင္းသြားတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ သြားအိပ္လိုက္ရပါတယ္။ အစက Macdonal မွာပဲ ညအိပ္မယ္လို႔ စဥ္းစားထားတာ.....။ ဟုတ္တယ္ေလ.....၂၄နာရီ ဖြင္႔တာဆိုလို႔ Macdonal ပဲ သိတာကို........။ကံေကာင္းလို႔....အိပ္စရာေနရာရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအခန္းကလည္း ကုတင္က တစ္လံုးတည္းရွိေတာ႔ အိမ္ရွင္ကို ဦးစားေပးၿပီး ၾကမ္းေပၚမွာပဲ အိပ္လိုက္ရတယ္။ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ ဒီတစ္ခါပဲ ၾကမ္းေပၚမွာ ည လံုးေပါက္အိပ္ဖူးပါတယ္။ အိပ္တယ္သာေၿပာတာပါ...ေခါင္းအံုးကလဲ မရွိ၊ ၾကမ္းၿပင္ေပၚအိပ္ရလို႔ ခါးကလဲ နာေတာ႕ ၁၅ မိနစ္ တစ္ခါေလာက္နိုး ေနေတာ႔ မနက္လဲမိုးလင္းေရာ အိပ္ေရးမ၀တာ ကတစ္ေၾကာင္း၊ ၾကမ္းေပၚအိပ္ရလို႔ တစ္ကိုယ္လံဳး ကိုင္ရိုက္ထားသလို ၿဖစ္ၿပီး နာေနတဲ႔အတြက္ လမ္းေတာင္ေလ်ွာက္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ႔ပါဘူး.......။ ဒုကၡေရာက္ေတာ႔ အိမ္ကိုပဲသတိရတယ္....ဒါေပမယ္႔ ..အိမ္ကိုလည္း ဖုန္းဆက္ၿပီးမေၿပာရဲ.......ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ သိလည္း သူတို႔ စိတ္ပူေအာင္လုပ္ေနသလိုပဲၿဖစ္မွာ။<br /> ဒီလိုနဲ႔ monday မနက္ခင္းမွာ အိမ္အသစ္ကိုေၿပာင္းမယ္ဆိုၿပီးသြားေတာ႔.... အိမ္ကတံခါးေသာ႔ခတ္ထာပါေလေရာ....။ ဒါနဲ႔ အိမ္ရွင္ကိုဖုန္းဆက္ၿပီးေၿပာၿပီးေတာ႔ ေနာက္၅မိနစ္ေလာက္ေနေတာ႔ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ မိ္န္းမတစ္ေယာက္တံခါးလာဖြင္႔ ေပးပါေလေရာ.......သူတို႔ကအရင္အိမ္ငွားေတြတဲ႔.....အိမ္ရွင္ကိုေၿပာထားတာက ဒီေန႔ညအိပ္ၿပီး မနက္ၿဖန္မွထြက္ေပးမယ္ လို႔ ေၿပာ....ထား....တာ...ပါ....တဲ႔....။ ေနရာမွာတင္ေအာ္ငိုၿပစ္ခ်င္စိတ္ကိုေပါက္သြားတာပဲ.....။ လူကလဲအရမ္းပင္ပန္းေနၿပီ.....project ကလည္း monday ထပ္ရမွာ...အခု saturday ရွိေနၿပီ....ဘာမွမစရေသး.....။သူတို႔ကၿဖင္႔ အိပ္ေကာင္းတုန္းရွိေသးတယ္။ သူတို႔ ပစၥည္း ေတြကလည္း ဘာဆိုဘာမွကို မသိမ္းရေသး။ ေနာက္အိမ္ရွင္ကိုဖုန္းဆက္ၿပီးထပ္ေၿပာေတာ႔....... အရင္အိမ္ငွားနဲ႔ သူနဲ႔ misunderstanding ၿဖစ္သြားတာပါတဲ႔.............။ သူက monday ေၿပာင္းေပးပါလို႔ ေၿပာထာတာကို ....ဟိုဘက္က monday ေန႔လည္မွေၿပာင္း၊ အဲဒီအိမ္မွာ ညအိပ္ၿပီး tuesday မနက္မွထြက္ ေပးရမယ္ထင္တာတဲ႔.....။ ေသလိုက္ပါေတာ႔ ..........။ ဒါ ဆို....ဒါဆို.....ဘာ project မွ လုပ္လို႔မရေတာ႔ဘူးေပါ႔......ဒီတစ္ေခါက္project က...laptop နဲ႔ လုပ္ရတဲ႔ဟာလည္းမဟုတ္.....cardboards ေတြကိုၿဖတ္ၿပီး model အေသးစားေလး လုပ္ရမွာဆိုေတာ႔........ကိုယ္သြားေလရာ အဲဒီ model ေလးကို ၾကြၾကြရြရြ ေလး သယ္လို႔ကလည္းမရ။ ကိုယ္႔မွာ လြယ္အိတ္ကတစ္ဖက္၊ laptop အ တစ္ဖက္.....အေရးၾကီးတဲ႔ စာရြက္စာတမ္းေတြက တစ္ဖက္နဲ႔.....အဲဒီ model ကို လုပ္ၿပီးလို႔ ေတာင္သယ္လည္း .....လမ္းမွာတင္ တစ္စစီၿဖစ္မွာ...။ ဟိုလူေတြက လည္းေရြွ႔ လို႔ မၿပီးေသးဘူး....... ဒီညကိုလည္းဒီမွာဆက္အိပ္အုံးမွာ.......အိမ္ရွင္က ဒီညအိပ္ဖို႔ အဲဒီအိမ္မွာ တစ္ခန္းသပ္သပ္စီစဥ္ေပးပါမယ္တဲ႔....။ စဥ္းစား ၾကည္႔ ၾက ပါအံုး.....မသိတဲ႔ လူေတြနဲ႔ တစ္အိမ္တည္း အိပ္ရမယ္တဲ႔....။ ၿပီးေတာ႔....သူ တို႔အိပ္ရာၾကီး......။ လူကလည္း မေန႔ကတည္းက ပင္ပန္းေနတာဆိုေတာ႔......ဘာမွကိုမေၿပာခ်င္ေတာ႔ဘူး.................။ အဲဒီေန႔ ညလည္း ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာ သြားအိပ္လိုက္ရပါတယ္...။<br /> အဆံဳးသတ္ရရင္ေတာ႔ ၿဖစ္သမွ်အေၾကာင္း ေတြက ကိုယ္မလည္လို႔ ပဲလား.......လူေတြကပဲ ဒီကလူေတြကပဲ အဲဒီေလာက္ ကို ဆိုးရြားေနလို႔ ပဲလား ေတာ႔ မ သိပါဘူး.....။ သင္ခန္းစာေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ရသြားပါတယ္။ .....ေနာက္ ပိုင္းအိမ္ရွင္နဲ႔ ပတ္သတ္လာရင္......သေဘာမေကာင္းဖို႔......အာလံုးတစ္ညီတစ္ညြွတ္တည္း သေဘာတူ ထားၾကပါ တယ္..။။။......ဒီၿပသနာေတြၾကံဳေတာ႔ ......စလံုးကို လာတာ...ပထမဦးဆံုး ေနာင္တရၿခင္းပါပဲ..........။<br /> ဒီေလာက္ ရွည္လ်ားေထြၿပားတဲ႔ ညည္းညဴၿခင္းကို အဆံုးထိေရာက္ေအာင္ ဖတ္ေပးတဲ႔ အတြက္ေက်ဇူးတင္ပါတယ္.....။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154865651869514317-5217800606955820099?l=kmaylin.blogspot.com' alt='' /></div>ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1154865651869514317.post-17804103706195566772007-11-23T08:19:00.000-08:002007-11-23T08:33:39.143-08:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong></strong>အေၾကာက္ဆံုးကေတာ႔ ေၿခမပါလက္မပါ အေကာင္ေတြပဲ.....ေပ်ာ႔စိစိရွည္ေမ်ာေမ်ာနဲ႔ သြားတဲ႔အေကာင္ဆိုရင္ ဘာအေကာင္ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္လာခဲ႔။ အကုန္ေၾကာက္တယ္။ ပိုးေလာက္လန္းကစ ေၿမြအဆံုး အကုန္ေၾကာက္တာ။ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္လဲဆိုရင္ စာအုပ္ေပၚမွာ ပါတဲ႔ ေၿမြပံုေတာင္မထိရဲတဲ႔ဘ၀။ က်န္ေသးတယ္။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက ေၿခေတြလက္ေတြ အမ်ားၾကီးပါတဲ႔ အေကာင္ေတြ......ဥပမာ ...မီးရထားေကာင္တို႔ ေဘာက္ဖတ္တို႔ ( သစ္ရြက္စားတဲ႔ အေကာင္)ေတြကို လဲေၾကာက္တယ္။ ဒီအေကာင္ ေတြကိုသူမ်ားေတြ ဘယ္လိုေခၚလဲ ေတာ႔မသိဘူး....။ အဲဒီ .... အဲဒီ လိုမ်ိဳးအေကာင္ေတြကို အေၾကာက္ဆံဳးပါပဲလို႔...........။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတဇာ၀င္းသူ႔ ဘေလာ႔မွာ tag ထားတာကိုၿပန္ေရးထားတာပါ........ေနာက္တစ္ခါ tag ခံရရင္လဲ မ်ားမ်ားေရးပါအုန္းမယ္ လို႔.....။ :)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154865651869514317-1780410370619556677?l=kmaylin.blogspot.com' alt='' /></div>ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154865651869514317.post-39840309282816370442007-09-19T20:55:00.000-07:002008-11-24T05:26:58.952-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Fl-w1sZsFmM/SSqrY4cFLnI/AAAAAAAAABQ/zFlBctsSHoY/s1600-h/CAOP81OR.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Fl-w1sZsFmM/SSqrY4cFLnI/AAAAAAAAABQ/zFlBctsSHoY/s320/CAOP81OR.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272214757745962610" /></a><br /><span style="font-weight: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY"> ဒီတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း ေက်ာင္းက library မွာကြ်န္ေတာ္ အလုပ္၀င္လုပ္ခဲ႔ပါတယ္။ sem break အတြင္းဘာမွလည္း ေထြေထြထူးထူး လုပ္စရာမရွိဘူး ဆိုၿပီး၀င္လုပ္ခဲ႔တာပါ။ တၿခားဘက္ကေနၾကည္႔ရင္လည္း ကိုယ္သံုးခ်င္တာသံုးဖို႔ ပိုက္ဆံရတာေပါ႔ ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူလုပ္ခဲ႔ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႔ ပထမဆံုးအလုပ္ေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္ဆိုတာကို နဖူုးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ အလုပ္ရွင္နဲ႔ အလုပ္သမားရဲ႔ feeling ကိုပထမဦးဆံုး ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ အၿပင္မွာဆိုရင္ ဒီထက္ပိုဆိုးမယ္လို႔ ၾကားဘူးပါတယ္။ librarian ေတြကေတာ္ေတာ္သေဘာေကာင္းပါတယ္။ အလုပ္ကို ၁၅မိနစ္ေလာက္ေနာက္က်လည္း ဘာမွမေၿပာပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ရဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ကေတာ္ေတာ္ၾကပ္ပါတယ္။ label ေလးနဲနဲေစာင္းတာနဲ႔ ၿပန္လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ အဲလိုအေၿပာခံရရင္ ေတာ္ေတာ္စိတ္တိုဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ label ကပ္ရတာမမပင္ပန္းပါဘူး။ ၿပသနာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကိုက တစ္ေနရာတည္းမွာ အၿငိမ္မေနတတ္တာပါ။ </span><span style="font-weight: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY">အလုပ္ကေတာ႔မပင္ပန္းပါဘူး။ ေက်ာင္းက library မွာရွိတဲ႔ စာအုပ္ေတြရဲ႔ call number စနစ္ကို ေၿပာင္းတဲ႔အတြက္ label အေဟာင္းေတြခြာ၊ label အသစ္ေတြကပ္၊ shelfing ေတြၿပန္လုပ္၊ စတာေတြပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong></strong>ဒီအလုပ္လုပ္မွ ကြ်န္ေတာ္စလံုးေတြအေပၚထားခဲ႔တဲ႔ အၿမင္ေၿပာင္းသြားပါတယ္။ အရင္က စလံုးဆိုရင္အလိုလိုေနရင္း မာန္တက္ေနတဲ႔လူေတြလို႔ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ထင္ခဲ႔ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ အထင္ အမွန္ကေတာ႔ လူမ်ိဳးနဲ႔မဆိုင္ပါဘူး။ ဒါဟာတစ္ဦးတစ္ေရာက္ဆီနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ နိုင္ငံေပါင္းစံုကလာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရလာပါတယ္။ အားလံုး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္တယာက္ စၾကေနာက္ၾကနဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလ ငါအလုပ္လုပ္ေနပါလား ဆိုတာေတာင္ေမ႔သြားပါတယ္။ အားလံုးရင္းရင္းနွီးနွီး ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္ၿပီးသြားေပမယ္႔ အခုထိ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဆက္အသြယ္ ရွိၾကပါေသးတယ္။ ၿမန္မာနိုင္ငံ ကိုမၿပန္ဘဲ အလုပ္လုပ္တဲ႔ အတြက္ေနာင္တ ရလားလို႔ေမးရင္ ကြ်န္ေတာ္မရဘူးလို႔ပဲ ေၿဖမွာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႔ ပထမဦးဆံုး အလုပ္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြွင္ရြွင္နဲ႔ စတင္ခဲ႔ပါတယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154865651869514317-3984030928281637044?l=kmaylin.blogspot.com' alt='' /></div>ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1154865651869514317.post-85982057179576543672007-09-19T13:19:00.000-07:002008-12-09T07:59:04.667-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Fl-w1sZsFmM/ST6VvfNmSTI/AAAAAAAAACc/E47DluRPz5U/s1600-h/2492me_to_you_tatty_teddy_chance_04_1179398189_1190238559.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 239px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Fl-w1sZsFmM/ST6VvfNmSTI/AAAAAAAAACc/E47DluRPz5U/s320/2492me_to_you_tatty_teddy_chance_04_1179398189_1190238559.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277820456389724466" /></a><br /><span lang="MY" style="FONT-WEIGHT: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" >အရင္တုန္းက ဘ၀ စတယ္ဆိုတာ စာအုပ္ထဲမွာပဲဖတ္ဖူးပါတယ္။ ဘ၀ စတယ္ဆိုတာ "မိဘအရိပ္မွထြက္၍ တစ္ဦးတည္းေနထိုင္ၿခင္း" ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ဟာ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေတာ႔ စၿပီလို႔ဆိုရပါလိမ္႔မယ္။ ၿမန္မာနိုင္ငံ တုန္းကစိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔တဲ႔ စလံုးနဲ႔ အခုေတြ႔ေနရတဲ႔ စလံုးက ေတာ္ေတာ္ကြာၿခားေနပါတယ္။ လူေတြရဲ႔ စရိုက္ကအစ ၊ကြ်န္ေတာ္ေနထိုင္ရတဲ႔ ပံုစံ အလယ္၊ ေရေၿမသဘာ၀ ရွဳခင္းအဆံုး အကုန္လံုးဟာ ကြာၿခားေနပါတယ္။ </span><br /><strong><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></strong><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><strong></strong>လူေတြအေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ စလံုးေရာက္မွ အေတာ္အသင္႔ သိသြားပါတယ္။ ဒါေတာင္ အကုန္မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ၁၉ နွစ္အရြယ္မွာ ပထမဆံုး သိလိုက္တဲ႔လူေတြရဲ႔အေၾကာင္းပါ။ ေရွ႔မွာတစ္မ်ိဳး ကြယ္ရာမွာ တစ္မ်ိဳးေၿပာတဲ႔႔လူေတြ၊ အယူပဲရွိၿပီး အေပးမရွိတဲ႔ လူေတြ၊ ေစတနာနဲ႔ မတန္တဲ႔လူေတြ နဲ႔ေတြ႔ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေလးလန္႔သြားခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာအဆိုးဆံုးက အလိုက္မသိတဲ႔လူေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ္ အခုခ်ိန္ထိ အဲဒီလိုလူမ်ိဳးကို ဘယ္လိုဆက္ဆံရမလဲ နားမလည္ေသးဘူး။ ဒီအထဲ ကိုယ္႔အတြက္အက်ိဳးမရွိရင္ ဘာမွကိုစိတ္မ၀င္စားပဲ လွည္႔မၾကည္႔တတ္တဲ႔ လူေတြလဲရွိပါေသးတယ္။ "ဘူး" တစ္လံုးေဆာင္ အိုေတာင္မဆင္းရဲ ဆိုတဲ႔ စကားပံုကို အၿပည္႔အ၀ လိုက္နာေနသလားေတာင္ထင္ရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ္ဒါေတြေၿပာေနလို႔ လူေတြကိုအၿမင္ကတ္ေနတဲ႔ မိန္းကေလး လို႔ေတာ႔မထင္လိုက္ပါနဲ႔၊ ကြ်န္ေတာ္႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေကာင္းတဲ႔လူေတြလဲ ရွိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအစစ္အမွန္ ရဲ႔တန္ဖိုးကို ဒီေရာက္မွပိုၿပီးနားလည္လာပါတယ္။ မရွိအတူ၊ ရွိအတူ စားတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ( ၿမန္မာနိုင္ငံက လူၾကံဳနဲ႔ ပါလာတဲ႔စားစရာေတြ)၊ အခ်င္းခ်င္း ကူညီရိုင္းပင္းမွဳ႔၊ ေစာင္႔ေရွာက္မွဳ႔ေတြ၊ (ဥပမာ.. အတူေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ညဘက္မွာ ၿပန္မလာမခ်င္း ဖုန္းတစ္ဂြီဂြီ တစ္ဂြမ္ဂြမ္ ဆက္ၿပီးၿပန္လာဖို႔ေၿပာတဲ႔သူငယ္ခ်င္း၊ ညၿပန္မအိပ္ၿဖစ္ရင္ ၾကိဳၿပီးေၿပာရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း၊ ပိုက္ဆံနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အခ်င္းခ်င္းသာတယ္၊ နာတယ္မတြက္ကတ္တတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္း) ေတြလည္းရွိပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘဲမရွိတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ေတာ႔ ( ေၾကာ္ၿငာ မဟုတ္ပါ) သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အေကာင္းဆံုး အေဖာ္ပါပဲ။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အုပ္စုလိုက္ ေလ်ွာက္သြားရတာ ေပ်ာ္စရာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ၃၊ ၄ ရက္ေလာက္လည္လိုက္တာနဲ႔ စလံုးမွာေနရာေတာ္ေတာ္စံုသြားပါၿပီ။ East coast, Sentosa ေတြကိုေရာက္ေတာ႔ ကိုယ္႔နိုင္ငံက ငပလီတို႔၊ ေခ်ာင္းသာတို႔၊ က်ိဳက္ခမီ တို႔ကိုသြားၿမင္မိပါတယ္။ သဘာ၀အလွမွာေတာ႔ ၿမန္မာၿပည္ကသာပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေၿပာသလို " ငါဒီေလာက္မဲတဲ႔သဲကို East Coast ေရာက္မွပဲၿမင္ဘူးတယ္" တဲ႔။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီကရွဳခင္းေတြ ၿမန္မာၿပည္က သဘာ၀ရွဳ႔ခင္းကို တစ္၀က္ေတာင္မမီပါဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေတြဟာ ကြ်န္ေတာ ္စလံုးမွာ ေလာေလာလတ္လတ္ ေတြ႔ၾကဳံေနရတဲ႔ ဘ၀ နဲ႔ အေၿခအေနပါ။ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ကူးေပါက္သမ်ွ၊ ထင္ၿမင္သမွ် ေရးထားတာကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ၀င္ဖတ္ေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အမွားပါရင္ ခြင္႔လြတ္ေပးၾကပါ။ ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္မ်ား ကိုလည္းၾကိဳဆိုပါ တယ္။ တယ္ရင္းမ်ား....လည္လည္လာသြားေၾကာင္း message ခ်န္ခဲ႔နိုင္ပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154865651869514317-8598205717957654367?l=kmaylin.blogspot.com' alt='' /></div>ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1154865651869514317.post-670532692590029692007-09-19T12:25:00.000-07:002007-09-20T08:34:43.278-07:00<span style="font-weight: 500;font-family:Zawgyi-One,ZawgyiOne,Zawgyi1,Verdana;font-size:small;" lang="MY" > ေနာက္ေႀကာင္းရာဇ၀င္ကို စေၿပာရမယ္ဆိုရင္ က်ြန္ေတာ္႔ကို မနၲေလးၿမိဳ႔ရဲ႔ ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ႔ ေဆာင္းရာသီ နံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ဂူး၀ါးေဆးတိုက္မွာ ေမြးဖြားခဲ႔ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုေမြးတုန္းက ေမေမဟာ ေသမင္းရဲ႔ လက္ထဲေရာက္ဖို႔နဲနဲပဲ လိုပါေတာ႔တယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔သာ ဆင္းရဲခဲ႔ရင္ အခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မိခင္ေမတၲာဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္သိလိုက္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ေလာကမွာ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳ႔ ၿပီးရင္ ပိုက္ဆံဟာ ဒုတိယအေရးအၾကီးဆံုးလို႔ ဆိုရပါလိမ္႔မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မနၲေလးၿမိဳ႔ မွာပဲ ၾကီးၿပင္းခဲ႔ပါတယ္။ အမွတ္(၈) အ.ထ.က မွာ ပညာသင္ၿပီး ၁၀ တန္းမွာ ေဆးေက်ာင္းကို ၇ မွတ္နဲ႔ ကပ္ၿပဳတ္တဲ႔အတြက္ ခ်ီးက်ဴးမခံရပဲ UFL (University of Foreign Language or Union of Female) ဆိုတဲ႔ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာ အဓိကယူၿပီး တစ္နွစ္တိတိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးတက္ခဲ႔ ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ ေပါင္းသမ်ွသူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြကလဲ တစ္ေယာက္တစ္နိုင္ငံစီ ထြက္သြားၿပီးတဲ႔ေနာက္ အစ္ကိုက စလံုးကိုေခၚတာနဲ႔ poly စာေမးပြဲေၿဖၿပီး ေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။ poly စာေမးပြဲေၿဖတယ္ဆိုလို႔ စာေမးပြဲ တစ္ခုတည္းကို ေအးေအးေဆးေဆး ေၿဖၿပီးေအာင္လာတယ္ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ Republice poly, temasek poly နဲ႔ Singapore poly သံုးေက်ာင္းစလံုးကို ဗံုးၾကဲၿ႔ပီး ေပါက္တဲ႔ ေက်ာင္းနဲ႔ေရာက္လာခဲ႔တာပါ။ ဒီအစဥ္အလာကိုေတာ႔ poly ေက်ာင္းသားတိုင္းသိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ Singapore poly Entrance test ေအာင္ၿပီးေတာ႔ ၂၀၀၇ ဧၿပီမွာ စလံုးကိုေရာက္ၿပီး Interior Design course နဲ႔ ပညာသင္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ေၾကာင္း ရာဇ၀င္ကေတာ႔ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းေရးမယ္႔ post ေတြကေတာ႔ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ အေတြးမ်ားနဲ႔ စလံုးအေတြ႔အၾကံဳေတြပဲ မ်ားပါလိမ္႔မယ္။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1154865651869514317-67053269259002969?l=kmaylin.blogspot.com' alt='' /></div>ေမလင္းhttp://www.blogger.com/profile/17151271176938168397noreply@blogger.com2